ΜΙΑ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕ 30+ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥΣ ΥΜΝΟΥΣ

(Πριν κατακαθίσει όλης της γης η σκόνη από την συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου και του Σωκράτη Μάλαμα στον Άγιο Βλάσιο Πηλίου, προσπαθούμε να περιγράψουμε την συγκεκριμένη μυσταγωγία με λόγια που αντί να βγουν στα χείλη πολλές φορές κολλάνε στον αυχένα)

 Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, και για να αιτιολογήσει την αποχή του από το πάλκο για παραπάνω από έναν χρόνο, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είχε δηλώσει πως χρειαζόταν ένα διάλειμμα γιατί τραγουδώντας ξανά και ξανά, ένιωθε ότι τα τραγούδια του είχαν καεί λίγο μέσα του. Μέχρι όμως ο ίδιος να ενεργοποιηθεί ξανά, η κάψα των φιλο-Θανασηκών για να ξανακούσουν τα άσματα του φούντωνε όλο και περισσότερο.

 Η επιστροφή του ίδιου και δη μαζί με τον Σωκράτη Μάλαμα, μετά από τον καινούργιο τους δίσκο ‘Με Στόμα που Γελά’, ήταν ένα δώρο για τους απανταχού φανς. Προσωπικά όμως, και έχοντας δει τον Θανάση διφήφιο αριθμό φορών εν αντιθέσει με το Σωκράτη που τον παρακολούθησα για πρώτη φορά (αίσχος, το ξέρω), και δεδομένης της απεριόριστης αγάπης, εκτίμησης και αδυναμίας που τρέφω για τον πρώτο, θεωρώ δίκαιο να ασχοληθώ μαζί του ως επί το πλείστον.

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι ένας άθρησκος βραχνός προφήτης. Δεν μιλάει για το μέλλον ή διαβάζει και μυρίζει σαν αθίγγανος τις παλάμες για να προβλέψει κάτι. Όμως, συγκεντρώνει τον κόσμο σε πλατείες και σε βουνά, του μιλάει για διάφορες και διαφορετικές ιστορίες, τον εισάγει εκεί βαθιά στα σωθικά του, τον μορφώνει και τον παιδαγωγεί. Μιλάει με παραβολές είτε ασώτων είτε ουρών αλόγων. Κάθε στίχος του είναι ένα ερέθισμα. Να ανοίξεις ένα βιβλίο, ένα ποίημα, ένα ιστορικό έγγραφό ή ακόμα και το google search για να βρεις τι είναι αυτό που πραγματεύεται. Ένας ιδεαλιστής που χωρίς να το θέλει, έχει άπιστους και πιστούς που θα ξεσηκωθούν από τη βολή τους για να τον ακούσουν να διηγείται. Η μουσική του Θανάση συνοψίζεται σε ένα τσιτάτο με το οποίο κάποτε ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε προσπαθήσει να τον περιγράψει. Δεν έχει εθνικότητα αλλά έχει ρίζα. Το μπουζούκι, το λαούτο, το βιολί, το κλαρίνο συναντιούνται και ερωτοτροπούν με την ηλεκτρική κιθάρα, το ηλεκτρικό μπάσο και τα drums. Και το δημιούργημα αυτών εγείρουν τα γύρω έρημα κορμιά.

 Οι συναυλίες του δεν είναι απλώς ένα μουσικό δρώμενο, είναι μια ψυχική τρικυμία στην οποία σαλπάρεις με τα παρτάλια τις σκέψεις σου. Από στιγμή σε στιγμή μπορείς να κλάψεις, να ξεσηκωθείς, να ερωτευθείς, να εξεγερθείς, να αναταθείς αλλά και να χά(ο)θεις στα προσωπικά σου άδυτα. Να τραγουδήσεις αγκαλιά με έναν άγνωστο, να πιες κρασί από την κούπα του, να υψώσεις την γροθιά σου και να αφήσεις το νου σου σαν αληταριό να δραπετεύσει.

 Η σύμπραξή του με το Μάλαμα, μετά από πολλά χρόνια, απογειώνει όλα αυτά τα συναισθήματα που βιώνει κανείς. Η επανέλευση του Φώτη Σιώτα, ο οποίος αποτελεί έναν από πιο τους ικανούς και εφευρετικούς μουσικούς της εποχής μας, στο σχήμα αυτό ήταν επίσης ένα δώρο ακριβό για όσους το είδαμε. Κερασάκι σε αυτήν την μουσική τούρτα αποτελεί η Ιουλία Καραπατάκη, με την εξαίρετη φωνή της και το ατέρμονο και γλυκύτατο χαμόγελο της.

 Με τις δημιουργίες του, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου παίρνει το ζητιανόξυλο του και ψάχνει στεργιά στις ψυχές των ανθρώπων, όπου κουρνιάζει χωρίς να ξαναφύγει. Οι περιπλανήσεις του ακόμα δεν έχουν τελειώσει και όσοι δεν έχετε βρεθεί στο διάβα του, πάρτε τα βουνά και τις πλατείες όσο προλαβαίνετε και όσο έχετε την ευκαιρία. Γιατί, να ξέρετε, ο Θανάσης αν δεν είχε κάτι καινούριο και διαφορετικό να σας διηγηθεί, δε θα σας είχε καλέσει...

Β.Π.

Η λίστα του Louder than Blogs ''Θανάση-μος'', αφιερωμένη στον Θανάση Παπακωνσταντίνου

thanasispapakonstantinou-cover
Show More